تاویل در قرآن کریم
23 بازدید
محل ارائه: مرکز تخصصی تفسیر و علوم قرآن
مقطع: سطح 2
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
پس اینکه لا یعلم تأویل ه الا الله منافات ندارد با اینکه اگر خدا خواست آن علم را به دیگران بدهد.مانند علم غیب که خداوند از طرفی می فرماید وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیْبِ لا یَعْلَمُها إِلَّا هُوَ"که همه اینها دلالت دارند بر اینکه تنها خدای تعالی علم غیب می‏داند، و از سوی دیگر می‏فرماید:" عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی‏ غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضی‏ مِنْ رَسُولٍ" مساله تأویل هم از همین باب است، حقیقت خارجیه که منشا تشریع حکمی از احکام و یا بیان معرفتی از معارف الهیه است، و یا منشا وقوع حوادثی است که قصص قرآنی آن را حکایت می‏کند، هر چند امری نیست که لفظ آن تشریع، و آن بیان و آن قصص بطور مطابقه بر آن دلالت کند، لیکن همین که آن حکم و بیان و حادثه از آن حقیقت خارجیه منشا گرفته، و در واقع اثر آن حقیقت را به نوعی حکایت می‏کند می‏گوییم: فلان حقیقت خارجیه تأویل فلان آیه است، هم چنان که وقتی کارفرمایی به کارگرش می‏گوید: (آب بیار)، معنای تحت اللفظی این کلمه این نیست که من برای حفظ و بقای وجودم ناگزیر بودم بدل ما یتحلل را به جهاز هاضمه خود برسانم، و بعد از خوردن آن تشنه شدم، اما همه این معانی در باطن جمله مذکور خوابیده، و تأویل آن بشمار می‏رود . پس تا اینجا روشن شد که تأویل قرآن عبارتست از" حقایقى خارجى، که آیات قرآن‏در معارفش و شرایعش و سایر بیاناتش مستند به آن حقایق است، بطورى که اگر آن حقایق دگرگون شود، آن معارف هم که در مضامین آیات است دگرگون مى‏شود .